Hz. Eyyûb (Eyüp) Kıssası (أيوب) – Kur'an'daki Anlatımı

Allah Eyyûb'u kendi kulu olarak hatırlatır. Sıkıntı bu bağı ortadan kaldırmaz. Acı çeken kişi, duası işitilen aynı kuldur.

“Şeytan bana yorgunluk ve azap dokundurdu” diye Rabbine seslenir. Yalnızca genel bir sınavdan söz etmez. Taşıdığı yükü yorgunluk ve acı olarak dile getirir.

Fakat seslenişi Allah'adır. Eyyûb kendisini neyin etkilediğini anlatır ve tam o sıkıntının içinde Rabbine yönelir. Acı onu duaya götürür; kendisiyle seslendiği Rabbi arasına girmez.

Bu çağrı sahnenin sonu değildir. Cevap, somut bir talimata bağlanacaktır. Dile getirilen sıkıntıdan sonraki adım suya uzanır.

Eyyûb'a ayağını yere vurması emredilir. Duasına, sıkıntısını gizlemesi talebiyle karşılık verilmez. Ona yapacağı bir hareket gösterilir.

Ardından serin su bildirilir: Yıkanmak ve içmek için. Cevap her ikisini de anar. Su, acı çeken kula ulaşan bir ferahlığın parçasıdır.

Yorgunluk ve acının dile getirildiği yerde şimdi yıkanmak ve içmek vardır. Dua, Eyyûb'un katlandıklarını anlatmakla sınırlı kalmaz. Allah'ın cevabı, kabul edebileceği bir imkân açar.

Acının içinden yükselen çağrı bir dönüm noktasına ulaşmıştır. Üstelik lütuf suyla sınırlı kalmaz. Sıkıntısı da kaldırılır; ailesi kendisine verilir.

Allah Eyyûb'un duasını kabul eder ve zararını kaldırır. Kıssanın başladığı çağrı cevabını bulur. Eyyûb'un Rabbine sunduğu sıkıntı üzerinden giderilir.

Aynı zamanda ailesi ve onlarla birlikte bir misli daha kendisine verilir. Lütuf, yalnız kişisel sıkıntının kaldırılması değildir. Ailesi de kendisine bağışlananların arasındadır. Kısa duaya, yalnız acının giderilmesini aşan bir cevap gelir.

İki Kur'an bölümü de bu lütfu Allah'tan bir rahmet olarak adlandırır. Birinde kulluk edenler için hatırlatma, diğerinde akıl sahipleri için hatırlatma bildirilir. Böylece cevap, Eyyûb'un kıssasını dinleyenler için de anlam taşır.

Başlangıçta Eyyûb Allah'a merhametlilerin en merhametlisi diye seslenmiştir. Şimdi cevap aynı adı taşır: Rahmet. Dua ile lütuf arasında, kulun Rabbini zorunlu kılacak bir hak iddiası yoktur. Dua kabul edilir, lütuf verilir. Fakat Eyyûb'un kıssasında bir yemin de vardır; onun için de bir yol açılır.

Eyyûb başka bir talimat alır: Eline bir demet alıp onunla vurmalıdır. Böylece yeminini bozmamalıdır. Burada da yalnız bir hedef değil, somut bir yol gösterilir.

Talimat, demeti yeminle ilişkilendirir. Yemin ciddiyetini korur; yerine getirilmesi ise bu harekete bağlanır. Su ve aileyle anılan rahmet, bu yükümlülüğe kadar uzanır.

Ardından Allah Eyyûb'u sabırlı olarak anar. O, sürekli Rabbine dönen güzel bir kuldur. Acının içinden gelen çağrıyla başlayan kıssa, burada seslenen kişi hakkındaki bu hükümle biter.

Sıkıntısı kaldırılmış, ailesi verilmiş, yemini için bir yol açılmıştır. Fakat bu Kur'an bölümünün son sözü mal değildir. Yöneliştir: Eyyûb Allah'a döner. Sıkıntısını O'na sunan aynı kul, kıssanın sonunda da Rabbiyle bağlı kalır.

Ayrı bir peygamber rivayeti anlatır: Eyyûb yıkanırken üzerine altın çekirgeler düştü.

Onları giysisine topladı.

Rabbi, gördüklerine ihtiyaç duymayacak kadar kendisini zengin kılmış olup olmadığını sordu.

Eyyûb cevap verdi: “Evet, Rabbim. Fakat Senin bereketinden vazgeçemem.”